BEN GEÇERKEN… [A Blog by İBRAHİM DEMİR ]

Merhabalar;

Uzun zamandır blogumdaki Konuk Yazar köşesini harektlendirmeyi düşünüyordum ve bu defa kurbanımı yakın çevremden.Hatta yan masadan seçtim. Bu defaki konuk yazarımız ekip arkadaşım Emrah Kocaman. Emrah’ı cuma günü blogum için yazmasını istediğim yazıyı bugün elime ulaştırdığı için ayrıca tebrik ediyorum. Bu kadar hızlı bir geri dönüş beklemiyordum. Ama yazısı tam beklediğim gibi olmuş. Kendisi şu aralar Open-Source ürünlerle çok fazla zaman harcadığı için paylaşım odaklı bir yazı yazması beni hiç şaşırtmadı. Tabi kullandığı ürünlerle ilgili teknik bir yazı da isteyeceğim kendisinden. Lafı daha fazla uzatmadan sizleri nam-ı diyar Commons-Emrah’ın yazısı ile başbaşa bırakıyorum…

—–

Hali hazırda quartz ya da  commons-vfs gibi API’lerle oldukça haşır neşir olmuşken içimden bol kod örnekli sayfa sayfa yazı yazmak gelmişti. Ne yazacağımı toparlamaya çalışırken yanlızlıktan mı bilinmez neden Java geliştirici olmayı tercih ettiğimi sorgularken cevabını bulmam çok uzun sürmedi. “Paylaşmayı seviyorum ”

Açık kaynak kodlu dünyanın temel prensibi olduğuna inandığım paylaşım isteği, tabiki insandan insana ve ortamdan ortama farklılıklar gösteriyor.

Bana kalırsa bilişim seköründe iki tip insan var.

1) Hayat boyu öğrenmeyi vazife edinenler

2) Bildiklerim bana yeter diyenler.

İlk grup devamlı araştırma ve öğrenme konumunda olan insanlar. Bildiklerini paylaşmaktan çekinmeyen ve bulundukları her projeye büyük katkılar sağlayan, paylaştıkça parlayan insanlar.

İkinci grubu ise paylaşmayı sevmeyen insanlar oluşturuyor. Bildikleri yıllar öncesine dayanan ve yıllardır kendini tekrar eden insanlar, paylaştıkça birilerinin onlardan daha üstün olabileceği korkusuyla bildiklerini kendine saklarlar.

Bilişim sektörü için konuşacak olursak, hergün gelişen ve değişen yazılım teknolojilerini öğrenmekten başını kaşımaya vakit bulamayan bilişim işçileri  bence isteselerde istemeselerde birinci gruba doğrudan dahil oluyorlar (İbrahim’i ve kendimi bu yolda görüyorum ).

İkinci grupta ise artık sadece rutin işleri yapan, sorumlu olduğu katmanı bir milimetre dahi ileri götüremeyen, paylaşmaktan hoşlanmadığı gibi kendisine dışarıdan yöneltilen önerileri hakaret olarak kabul edenler var. Doğruluğu tartışılır elbette fakat benim tespitim insanların tecrübe kazandıkça bu tanıma dahada yaklaştıkları yönünde.

Bu yazıyı okuyan insanların zaten birinci grupta olduğunu varsayarak paylaşmaya, hayat boyu öğrenmeye devam diyorum…

Herkese iyi çalışmalar…