Teknolojiyi ucundan yakalayıp devşirmeye çalışan bir ülke olarak e-devlet, e-belediye , e-XXX projelerini birbir hayata geçirmeye çalışıyoruz. Teknoloji yatırımları konusunda özel sektör devletten bir adım daha önde görünüyor. Sanırım bir devletten daha çevik olmalarını , teknolojik geliştirmelere daha hızlı ayak uydurmalarını anlamak hiç de zor değil. Fakat özel sektörde de paranın gücüyle yapılan Teknolojik yatırımlar bazen aşağıdaki gibi komedilere sebep olabiliyor.

İzmir ‘deyken , hazır fırsatını bulmuşken doktora gideyim dedim. İsmi lazım değil özel bir hastanede muayene olmaya karar verdim. Hastaneye gidince muayene olacağım kata çıkıp randevum olduğunu belirttiken sonra çarşaf gibi bir form doldurdum Sonra da bekleme salonuna aldılar beni. Bekleme salonuna gelmemle e-KOMEDİ başladı.

Hastanede hoş bir otomasyon oluşturmuşlardı. JAVA ile yazılmış (Bir JAVA uygulamasını nerede olsa tanırım) hastane otomasyonunda herşey gayet güzeldi. Doktor bilgisayarında hastasıyla ilgili bilgilere ulaşabiliyor, istediği tetkikleri girebiliyor ve o gün muayene olacak olan hastaları görüyordu. İşlerin bu şekilde bilgisayar ortamında yürütülmesi elbetteki ciddi manada bir hız artışı sağlıyordu fakat gelin görünkü bu hız artışını kesen ufak bir sorun vardı. Doktor bilgisayarında sıradaki hastayı görünce yanındaki yardımcı hemşireye söylüyordu ve hemşire hanım da ağır aksak bekleme salonuna gelip sıradaki kişinin ismini anons ediyordu. Sonra tekrar hastayla birlikte doktorun yanına gidiyordu? Ya peki sıradaki hasta bekleme salonunda değilse? Hemşire hanım tekrardan doktorun yanına gidip bir sonraki hastanın adını öğrenip tekrar bekleme salonuna gelip o hastayı çağırıyordu. Bu sırada yaşanan vakit kaybını artık siz hesaplayın…

Yukarıdaki hastane olayı yakın zamanda yaşadığım bir e-Rezillik olduğu için onu konu ettim ama e-Komedi ‘nin oyuncu listesi çok uzun. Mesela aynı sorunlar bu seneki IETT seyahat kartlarının dağıtımında da oldu. Sen internet üzerinden başvuru yap sonra git 3 saat sırada bekle. Neye yaradı peki bu teknolojik yatırım. Mesela hastanede bekleme salonuna bir dijital panel yerleştirilip de sıradaki hastanın adı ve gideceği poliklinik o panelde gösterilemez mi? Peki neden yapılmıyor yada yapılamıyor?

Yazılımın maliyeti yanında sanırım bir dijital panonun lafı olmaz yani olay maddi değil. Konu zihniyetle alakalı. Genellikle bu gibi yerlerde teknolojik yatırımların kararını veya onayını teknolojiden anlamayan kişiler veriyor. Önlerine gelen proje biraz ballandırılarak anlatıldı mı tamamdır onlar için herhangi bir fikir belirtip de şunu da şöyle yapalım gibilerinden şeyler söylemezler. Bundan ötürüdür ki e-projelerimiz hep yarı otomatiktir. Araya mutlaka insan fakötür girer ve işleyişi aksatır. Henüz büyük kurumlarda bu kültür oluşmamışken halkımızdan da bu tarz bir gelişmeyi beklemek de abes kaçacaktır diye düşünüyorum.

Öte yandan yazılım projeleri üreten firmaların da işin donanımlarla desteklenmesi konusunda yetersiz kaldıklarını düşünüyorum. Yazılım ve donanım entegrasyonu yetersiz. “Yazılımı yapalım , DBMS yada Application Server tıkır tıkır çalışsın tamamdır” gibi bir zihniyet var ama yazılımın arkasına donanım desteği sağlamak pek akıllarına gelmez. Yazılım metodolojilerine saplanıp kalırken yazılımın amacı olan İNSANA HİZMET unutulabiliyor. Bugünlerde büyük kurumların neden IT alanındaki yatırımlarını kıstığını ve bunun nedenlerini tartışıp duruyoruz. Neden ortada. Yazılımcılar YÖNTEM ve ARAÇLAR meselesine o kadar çok saplanıyorlarki kullanabilirliği ,işe yararlılığı ihmal ediyorlar.

Fırsat buldukça gözüme çarpan diğer e-Komedi örneklerini de blogumda paylaşıyor olacağım. Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazıya kadar sağlıcakla kalın…