Geçen hafta cuma günü başlayan proje kabusum hala sürüyor. Aksilikler, sorunlar bir türlü yakamı bırakmadı. Tüm bu sorunlardan kurtulup rahata ereceğim zamanda yenileri katılıyor aramıza. Ama yaşanan bu sorunlardan da kendime çok ders çıkardım.
(Keşke başka türlü çıkarsaydım o dersleri)

Önceki hafta bilgisayarları kapıp hocamızın asistanına bitirme projemizin son halini göstermeye gittik. Projeyi iki kişi yaptığımız için CETURK ‘ün kurucu Mehmet ACA bize database hosting sağladı. Aynı database üzerinde çalışmak hem senkronizasyon hem de tablolara veri girme derdinden bizi kurtaracaktı. Fakat okula gidince bunun böyle olmadığını gördük. (Çok geç oldu ama neyse) Okuldaki internet çıkışı üzerinden bizim verilerimizin bulunduğu hosta erişilemiyormuş. “muş” dedim çünkü bu problemi Mehmet ‘e anlatınca “ Evet abi doğru bizim okuldan ne yaptıysam ben de erişememiştim ” dedi. (Eeee be adam şunu baştan söylesene)

Şimdi aklınıza “Neden bu veritabanın aynısını kendi bilgisayarında oluşturmadın?” gibi bir soru gelir. Elbette oluşturdum. Fakat remote hostta bulunan verileri kendi bilgisayarıma transfer ederken oradaki schema ile aynı schema ismine taşımışım. (Ben de o schema tanımlı olmamasına rağmen) Sağolsun SQL Server Management Studio bu konuda beni hiç uyarmadı.

Verileri kendi bilgisayarıma aktardıktan sonra bu defa da yeni gelen schema üzerinden tablolara erişemedim. Güvenlik gerekçesiyle izin verilmeyen bu duruma kendimce remote hosttaki kullanıcının aynısını yerel sunucumda da tanımlayarak çözüm bulmak istedim ama nafile. (Microsoft benden uyanık çıktı anlayacağınız…) Bundan ötürü o gün nasılsa veriler remote hostta var ve okulda da internet bağlantısı var diyerek evden çıktım.

Okulda veritabanına erişemediğimizden dolayı projenin çalışır halini gösteremediğimiz için bu cuma bir kere daha gittik. (Yani dün) Verileri kendi bilgisayarıma bu defa aktarmıştım. (En azından aktardım sanıyordum) Fakat bu defa da tablolardaki constraint ‘ler aktarılmamıştı ve bundan ötürü çoğu veri ekleme işleminde hata oldu. Anlayacağınız rezillik dizboyuydu. Artık asistana bahane sunacak halim kalmamıştı.

Öte yandan proje arkadaşımın bilgisarındaki virüs yüzünden tüm gece boyunca yazdığı kodları Visual Studio kaydedememişti ve yaptığı değişiklikleri gösteremedik. (Muhtemelen şu anda bilgisayarını geri yüklemekle meşgüldür)

Bir de bütün bu olanların üstüne hocamızın asistanı benden saçma sapan şeyler isteyince (Burada şu da olsa burada bu da olsa şeklinde) bu haftasonumu da projeye feda etmek zorunda kaldım.

Tüm bunları yazmamın nedeni ise bloguma bir müddet yeni yazı ekleyemeyeceğim için şimdiden özür dilemek ve kendimi az da olsa haklı göstermek. Fakat proje sonlanınca (Yani 8 haziranda) hem proje sırasında öğrendiklerimi (SQL server ve proje gerçekleştirme sanatı ile ilgili) hem de Arden AGOPYAN tarafından davet edildiğim Bilişim Kongresi ‘nden izlenimlerimi paylaşacağım. Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazıya kadar sağlıcakla kalın…